Fly-drive8,8 reviewscore14 daagse fly drive Western Highlights USA
- 14 dagen
Actueel aanbod
Fly-drive8,8 reviewscore
Meeste nationale parken7,4 reviewscore| Reis | Aanbieder | Reisduur | Reisvorm | Landen | Totaalprijs p.p. |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 daagse fly drive Western Highlights USA | TUI | 14 dagen | Fly-drive | Verenigde Staten | €2.655 |
| 16 daagse fly drive Best of the West Los Angeles | TUI | 16 dagen | Fly-drive | Verenigde Staten | €2.982 |
De rekensom is nuchter. Van veertien dagen gaan de eerste en de laatste op aan vliegen, en door het tijdsverschil van ongeveer 9 uur draait je lichaam de eerste dag nog op Nederlandse tijd. Je houdt elf tot twaalf echt bruikbare dagen over. Daarin past een strakke lus vanaf Las Vegas langs Zion, Bryce Canyon, Page, Monument Valley en de Grand Canyon, met op de hoofdstops twee nachten. Wat er niet in past: diezelfde lus plus Californie. Wie beide per se wil, kan beter meteen naar een <a href="/rondreis-west-amerika-3-weken/">rondreis van drie weken</a> kijken dan een gehaaste tussenvorm boeken.
Schrappen betekent overigens niet dat er maar een goede tweewekenreis bestaat. Er zijn er twee, en ze zijn allebei volwaardig: de woestijnlus vanaf Las Vegas, of juist de Californie-kant met San Francisco, Yosemite en de kust, zonder Monument Valley. Verderop werk ik beide varianten volledig uit, met een eerlijke tabel van wat je in elke variant bewaart voor een volgende keer. Want dat is misschien wel de belangrijkste gedachte op deze pagina: wat je nu schrapt, is niet weg. Het is het begin van je tweede Amerikareis.
Schrappen voelde als verliezen totdat ik het een keer echt deed. Ik streepte San Francisco en Yosemite van mijn lijst, hield vijf stops over en had voor het eerst het gevoel dat ik ergens was geweest in plaats van overal langs gereden.
Dag voor dag onderweg
Dit is de strakste versie van de woestijnlus die ik ken: starten en eindigen in Las Vegas, vijf hoofdstops, nergens twee keer hetzelfde stuk. Bij elke etappe staat de rijtijd die je er in de praktijk ongeveer over doet, dus inclusief een tank- en fotostop en niet de kale navigatietijd. Op je telefoon veeg je door de dagen, op de laptop lees je ze als tijdlijn.
Je landt in Las Vegas en doet vandaag bewust bijna niets. Door het tijdsverschil van ongeveer 9 uur is het voor je gevoel diep in de nacht wanneer je incheckt, dus houd het bij een korte avondwandeling over de Strip en een vroege nacht. Haal onderweg water en ontbijt voor morgen in huis, want je vertrekt vroeg. De huurauto kun je vandaag al ophalen of morgenochtend, wat bij jouw aankomsttijd past; bij een late landing is morgenochtend rustiger.
De openingsrit is meteen een fijne: over de interstate naar Springdale, het dorp aan de zuidingang van Zion, in ongeveer twee en een half tot drie uur. Het mooiste stuk snelweg van de hele lus krijg je daarbij meteen cadeau: vlak voor de grens met Utah duikt de I-15 de Virgin River Gorge in, een kloof waar de vierbaansweg zich zo'n twintig kilometer lang tussen rotswanden van honderden meters doorheen slingert; er zijn pullouts om even te stoppen, en tank vooraf, want pompen zijn er in de kloof niet. Je passeert onderweg een tijdzonegrens naar Utah, dus check je horloge bij aankomst. In het hoogseizoen laat je de auto bij het dorp staan en brengt de gratis pendelbus je de canyon in. Loop de eerste middag de Riverside Walk als opwarmer en gebruik de volle tweede dag voor het begin van de Narrows door de rivier of een klimroute in de koele ochtend. Twee nachten hier is de eerste plek waar je merkt wat schrappen oplevert: een hele dag zonder koffers.
Van Zion naar Bryce Canyon rijd je in ongeveer anderhalf tot twee uur, deels door de tunnel en de slingerbochten aan de oostkant van Zion, op zichzelf al een rit om van te genieten. Bryce ligt rond de 2400 meter en is merkbaar frisser dan de lage woestijn, dus houd een warme laag bij de hand. Bekijk de hoodoos, de oranje rotspilaren, eerst van bovenaf bij Sunset Point en daal daarna via de Navajo Loop het amfitheater in om er tussen te staan. Een nacht volstaat, mits je zowel de zonsondergang als de zonsopgang meepakt; juist daarvoor slaap je hier en rijd je niet dezelfde dag door.
In ongeveer twee en een half uur rijd je via Scenic Byway 12 en de hoogvlakte naar Page, het stadje bij de Arizonagrens dat drie iconen binnen een kwartier van elkaar heeft. Antelope Canyon bezoek je uitsluitend met een erkende Navajo-gids in een gereserveerd tijdslot; dit is de reservering die je als allereerste regelt, nog voor je vluchten definitief zijn. Horseshoe Bend is een korte wandeling van zo'n twintig minuten per richting naar de rand boven de haarspeldbocht van de Colorado, het mooist in de late middag. De tweede dag houd je vrij voor Lake Powell, vanaf het water of een uitzichtpunt, en voor het eerste echte rustmoment van de reis. Nog een klokdetail dat elk jaar reizigers een tour kost: Arizona doet niet aan zomertijd, maar de omliggende Navajo Nation wel, waardoor je telefoon rond Page in de zomer zomaar een uur kan verspringen. Je tijdslot voor Antelope Canyon geldt altijd in de lokale tijd van Page; zet je telefoon desnoods handmatig op de tijd van Phoenix en houd die klok aan als enige referentie.
De rit naar Monument Valley is kort, ongeveer twee uur, en dat is precies de bedoeling: je wilt hier ruim voor zonsondergang zijn. De vrijstaande rode tafelbergen op de grens van Arizona en Utah rijd je zelf langs via de onverharde Valley Drive, of je gaat mee met een Navajo-gids die je ook op de afgesloten delen brengt. Plan de gidstour in de namiddag, dan valt het einde samen met het roodste licht. Overnacht als het even kan met zicht op de buttes; de zonsopgang boven de vlakte is voor veel reizigers achteraf het beeld van de hele reis.
In ongeveer drie uur rijd je naar de South Rim van de Grand Canyon, de best bereikbare rand met de klassieke uitzichtpunten. Stop onderweg bij een uitkijkpunt over de Little Colorado en kom het park via de oostelijke ingang binnen, dan rijg je de viewpoints richting het dorp aan elkaar zonder omrijden. Loop op de volle dag een stuk Rim Trail tussen twee shuttlehaltes, zodat je de canyon vanuit tientallen hoeken ziet in plaats van vanaf een balkon. Wie wil voelen hoe diep hij is, daalt een klein stuk af via de Bright Angel Trail en rekent voor de klim terug het dubbele van de afdaaltijd.
De terugweg naar Las Vegas is de langste verbinding van de lus, ongeveer vier en een half uur puur rijden, en juist daarom knip je hem in tweeen. Klassiek is een overnachting aan de historische Route 66, bijvoorbeeld rond Seligman of Kingman, met diners en motelborden uit een ander tijdperk. Reis je in het voor- of najaar, dan kun je in plaats daarvan via Death Valley terugbuigen, met de zoutvlakte van Badwater Basin op circa 86 meter onder zeeniveau; in de zomer sla je die omweg over omdat het er extreem heet wordt, tot boven de 50 graden. Twee losse reisdagen klinkt ruim, maar zo komt er nergens een marathondag in je schema.
Je sluit de lus met twee nachten in Las Vegas, en dat is geen verloren tijd maar een ingebouwde buffer. Loopt onderweg iets uit, dan snoep je hier een dag af zonder dat je vlucht in gevaar komt; loopt alles gladjes, dan heb je tijd voor de rode rotsen van Red Rock Canyon, de Hoover Dam of gewoon een middag aan het zwembad. Lever de huurauto de laatste middag alvast in als je hotel op de Strip ligt, dan ben je ook van het parkeren af. Wie na anderhalve week stilte de stad te veel vindt, kiest een rustig hotel weg van het centrum; ook dat is een vorm van schrappen.
Op de vertrekdag vlieg je met de klok mee terug en land je door het tijdsverschil pas de volgende dag in Nederland. Houd de ochtend leeg, reken op de luchthaven van Las Vegas op ruime rijen bij de beveiliging en fotografeer bij het inleveren van de auto de kilometerstand en de brandstofmeter. Zo eindigt een reis van veertien dagen zoals hij begon: zonder haast. En met een lijstje voor de volgende keer, want San Francisco, Yosemite en de kust liggen er over een paar jaar nog precies zo bij.
Goed om te weten
Zes lessen die specifiek bij een korte reis het verschil maken.
Kies voor het boeken welke variant je rijdt: de woestijnlus of de Californie-kant. Onderweg alsnog stops toevoegen omdat het op de kaart dichtbij lijkt, is de snelste manier om je twee weken kapot te rijden.
Elke overnachtingsplaats kost je een uur inpakken, inchecken en orienteren. Met vijf tot zes adressen in veertien dagen houd je dat verlies klein; een schema met acht of negen adressen is op papier haalbaar en in de praktijk uitputtend.
Je wordt de eerste week vanzelf rond zes uur wakker. Plan juist dan de zonsopgang bij Bryce of de Grand Canyon en de wandelingen, en houd de middagen leeg; vechten tegen je bioklok kost energie die je op een korte reis niet hebt.
Op deze lus is alleen de terugweg van de Grand Canyon naar Las Vegas langer dan vier uur. Knip precies die ene rit met een overnachting aan Route 66 of via Death Valley, dan kent je hele reis geen enkele slopende rijdag.
Antelope Canyon werkt met beperkte, snel volle tijdsloten bij de Navajo-gidsen. Leg dat slot als eerste vast en bouw je dagen in Page eromheen, in plaats van andersom te hopen dat er nog iets vrij is.
Twee reizen van veertien dagen kunnen totaal verschillen: de een geeft je twee nachten per park, de ander sleept je langs negen adressen. Ik zet in de vergelijking het aantal overnachtingsplaatsen per reis naast elkaar; kijk daar eerder naar dan naar het aantal genoemde highlights.
Alle reizen hieronder komen rechtstreeks uit de actuele aanbiedersdata. Vergelijk ze en bekijk de actuele prijs bij de aanbieder.
Mijn route
Las Vegas - Zion - Bryce Canyon - Page (Antelope Canyon en Horseshoe Bend) - Monument Valley - Grand Canyon South Rim - Route 66 of Death Valley - Las Vegas.
Dertien overnachtingen, vijf hoofdstops, en niet meer dan zo'n 1700 kilometer aan verbindingsritten plus wat je in de parken zelf rijdt. Ter vergelijking: wie in dezelfde veertien dagen ook San Francisco en Yosemite wil, komt al snel boven de 3000 kilometer uit en verdubbelt daarmee de tijd achter het stuur. Hoe het volledige stramien van de grote lus in elkaar zit, lees je in de gids over de route door West-Amerika; deze pagina is daarvan de bewust uitgeklede versie.
| Etappe | Rijtijd circa | Nachten | Waarom deze stop |
|---|---|---|---|
| Aankomst Las Vegas | - | 1 | Landen, bijkomen, vroeg naar bed |
| Las Vegas naar Zion | 2,5 tot 3 uur | 2 | Groene kloof, Narrows, pendelbus |
| Zion naar Bryce Canyon | 1,5 tot 2 uur | 1 | Hoodoos op 2400 meter, zonsopgang |
| Bryce naar Page | 2,5 uur | 2 | Antelope Canyon, Horseshoe Bend, Lake Powell |
| Page naar Monument Valley | 2 uur | 1 | Buttes bij zonsondergang en zonsopgang |
| Monument Valley naar Grand Canyon | 3 uur | 2 | South Rim in wisselend licht |
| Grand Canyon naar Route 66 of Death Valley | 2 tot 3 uur | 1 of 2 | De lange terugweg in tweeen geknipt |
| Terug naar Las Vegas | 2 tot 3 uur | 2 | Buffer, Red Rock Canyon, uitrusten |
| Vertrek | - | - | Terugvlucht |
De kernkeuze
De vraag is niet of je schrapt, maar wat. Er zijn twee logische antwoorden, en welke bij jou past hangt af van een simpele vraag: kom je voor de canyons of voor de kust? Hieronder staan beide varianten volledig naast elkaar, inclusief wat je in elke variant bewust bewaart voor een volgende reis.
| Variant A: de woestijnlus | Variant B: de Californie-kant | |
|---|---|---|
| Start en einde | Las Vegas | San Francisco of Los Angeles |
| Dit houd je | Zion, Bryce, Page, Monument Valley, Grand Canyon | San Francisco, Yosemite, de kustweg, Los Angeles, eventueel San Diego |
| Dit schrap je | San Francisco, Yosemite, Highway 1, Los Angeles | Monument Valley, Page, Bryce; hooguit Grand Canyon of Joshua Tree als woestijnuitstap |
| Karakter | Vijf natuurreuzen, weinig stad, rood en leeg | Twee wereldsteden, een bergpark en de oceaan, veel afwisseling |
| Kilometers circa | 1700 tot 2000 | 1800 tot 2200 |
| Voor wie | Wie voor de canyons en de weidsheid komt | Wie steden, kust en natuur wil mengen |
De lus uit het dagverloop hierboven: Las Vegas, Zion, Bryce, Page, Monument Valley, Grand Canyon en via Route 66 of Death Valley terug. Vijf hoofdstops, dertien nachten, geen enkele rijdag boven de drie uur behalve de geknipte terugweg.
San Francisco (3 nachten), Yosemite (2), via de San Joaquin Valley of de kust naar de Central Coast (2), Los Angeles (3), San Diego (2) en eventueel een woestijnuitstap naar Joshua Tree, waar de Mojave- en de Coloradowoestijn in een park samenkomen (1 tot 2). Terug vliegen vanaf Los Angeles of San Diego scheelt terugrijden.
Las Vegas, een dagje Grand Canyon, dan doorjakkeren naar San Francisco en de kust: dit is de variant die op papier alles heeft en in de praktijk nergens tijd voor laat. Elke stop wordt een fotostop. Vermijd hem.
De variant die je nu niet kiest, is meteen je volgende reis. Sterker nog: twee keer twee weken zien meer van West-Amerika dan een keer een gehaaste poging om alles te combineren.
Vliegen
Bij een korte reis is je aankomstluchthaven geen detail maar een routekeuze. Elke honderd kilometer tussen de luchthaven en je eerste park betaal je dubbel, want je rijdt ze aan het einde ook weer terug. Voor de woestijnlus is Las Vegas daarom onverslaanbaar: Zion ligt op twee en een half tot drie uur, de hele lus begint en eindigt bij je vliegtuig en je verliest geen dag aan aan- en afrijden. Start je dezelfde lus vanaf Los Angeles, dan komt er aan beide kanten zo'n vier uur woestijnrijden bij, bijna een volle extra reisdag die je in twee weken niet kunt missen.
Kies je de Californie-variant, dan draait dezelfde logica om en zijn San Francisco en Los Angeles juist de logische punten, het liefst als combinatie waarbij je op de ene stad aankomt en van de andere vertrekt. Op Los Angeles en San Francisco kun je vanuit Nederland doorgaans rechtstreeks vliegen; voor Las Vegas wisselt het aanbod aan directe vluchten per seizoen, dus controleer het actuele vluchtschema of kies een reis waarbij de vluchten al passend zijn geregeld, zoals een rondreis inclusief vlucht. Een overstap kost al snel drie tot vier uur extra reistijd per richting, en juist bij veertien dagen tellen die uren mee.
Nog een kort rekenvoorbeeld waarom de lus wint bij twee weken: bij een rondje lever je de huurauto in waar je hem ophaalde, wat het huren eenvoudig houdt, terwijl inleveren in een andere stad vaak een toeslag en gedoe oplevert. Bij drie weken kan zo'n open-jaw juist slim zijn, maar dat verhaal hoort bij de langere reis. Hoe een compleet pakket met huurauto in elkaar zit, lees je in de gids over een fly-drive door West-Amerika.
Dagritme
Met ongeveer 9 uur tijdsverschil en maar veertien dagen heb je geen tijd om rustig bij te komen, dus gebruik je de jetlag in plaats van hem te bestrijden. Westwaarts reizen went relatief makkelijk: je bent 's avonds vroeg moe en wordt 's ochtends vroeg wakker. Op een woestijnlus is dat geen handicap maar een cadeau, want alles wat mooi is aan deze route gebeurt vroeg: de zonsopgang tussen de hoodoos van Bryce, de lege Rim Trail bij de Grand Canyon, de koele uren waarin je kunt wandelen voordat de hitte komt.
Je wordt tussen vier en zes uur wakker en bent om negen uur 's avonds gesloopt. Plan zware wandelingen in de ochtend, rijd nooit na de schemering en eet op vaste lokale tijden, dat verzet je klok het snelst.
Je ritme schuift op maar blijft vroeg. Dit is de sweet spot van de reis: zonsopgangen halen zonder wekkerstress. Houd het middagblok bewust licht, met de lunch als rustpunt.
Oostwaarts terug is zwaarder dan heen. Plan het weekend na thuiskomst leeg en geen belangrijke afspraken op je eerste werkdag; reken op enkele dagen voordat je ritme terug is.
De gevaarlijkste combinatie op een korte reis is jetlag plus een lange middagrit. Verdeel het stuur als je met twee rijders bent, en stop bij het eerste teken van zware ogen; de bermen zijn er breed genoeg voor.
Leg de actuele reizen naast elkaar en controleer welke route, reisduur en prijs echt bij je passen.
Seizoen
De korte reis is gevoeliger voor het seizoen dan de lange, omdat je geen dagen hebt om extreme hitte of een sneeuwbui uit te zitten. Het voor- en najaar, grofweg april tot juni en september tot oktober, zijn ideaal: aangename temperaturen in de lage woestijn, toegankelijke parken en minder drukte dan in de zomer. In juli en augustus is de lus prima te rijden, maar dan wandel je vroeg, rust je in de middaghitte en laat je Death Valley links liggen; op de hoogte van Bryce is het dan juist aangenaam. In de winter is het rustig en helder, maar kunnen Bryce en de South Rim sneeuw hebben en zijn de dagen kort, wat bij een strak schema van veertien dagen zwaarder telt dan bij een lange reis.
Zit je vast aan de schoolvakanties, dan is de zomer met een aangepast dagritme goed te doen; hoe je dat met jonge kinderen aanpakt, staat uitgebreid in de gids over een rondreis West-Amerika met kinderen. Regel verder op tijd je ESTA via de officiele overheidssite, reserveer je hotels in de kleine parkdorpen vroeg en controleer vlak voor vertrek de actuele parkregels bij de National Park Service, want reserveringssystemen wisselen per jaar.
Besliswijzer
Bij veertien dagen weegt de kalender zwaarder dan bij een lange reis, want je hebt geen bufferdagen om een hittegolf of een sneeuwbui uit te zitten. Daarom hieronder de besliswijzer die ik zelf gebruik: per maandcluster wat de compacte woestijnlus doet, waar je op let en wat mijn oordeel is voor een strak schema van twee weken. De rode draad: de lage canyons rond Zion, Page en de Grand Canyon zijn woestijnheet in de zomer, terwijl Bryce op zo'n 2400 meter een eigen bergklimaat heeft dat in de winter sneeuw kan brengen.
| Maanden | Wat doet de lus | Waar let je op | Oordeel bij 14 dagen |
|---|---|---|---|
| April en mei | Aangename temperaturen in de lage woestijn, smeltwater in de watervallen en de rivier bij Zion, alles open | Op de hoogte van Bryce zijn de nachten nog fris en kan begin april een late sneeuwbui vallen | Ideaal |
| Juni tot en met augustus | Alles open en de langste dagen van het jaar, ruim 14 uur daglicht, dus veel speelruimte per dag | Zeer heet in de lage canyons rond Page en in de diepte van de Grand Canyon; wandel vroeg, rust in de middag en sla de omweg via Death Valley over. Bryce is op 2400 meter juist aangenaam | Goed te doen met een vroeg dagritme |
| September en oktober | De hitte zakt, het licht wordt zachter en na het Amerikaanse zomerseizoen wordt het rustiger in de parken | Populaire parkhotels zitten in deze maanden toch vroeg vol, dus boek de dorpen op tijd | Ideaal |
| November tot en met maart | De rustigste maanden, helder winterlicht en de South Rim van de Grand Canyon blijft het hele jaar open | Kans op sneeuw bij Bryce op 2400 meter (de wegen naar de uitzichtpunten worden vrijgemaakt, paden kunnen glad zijn) en korte dagen: in december circa 10 uur daglicht tegenover ruim 14 uur in juni | Kan, met een ruimer dagschema |
Die korte winterdagen verdienen bij een strak 14-daags schema een eigen waarschuwing vooraf, positief bedoeld: met circa 10 uur licht en een zon die er midden in de winter al voor vijven mee stopt, passen er simpelweg minder wandelingen en fotostops in een dag dan in juni. Plan in de wintermaanden dus per dag een ding minder, rijd de verbindingsritten in het middaglicht en leg de wandelingen in de ochtend. Zo blijft ook een winterlus ontspannen; hij is alleen wat compacter per dag dan dezelfde lus in mei of september.
Reserveren
Een reis van veertien dagen heeft weinig speling, maar dat betekent niet dat je alles dicht moet timmeren. De kunst is te weten welke drie dingen je meteen vastlegt en waar je bewust lucht laat zitten. Dit is de volgorde die ik zelf aanhoud, het liefst binnen een week nadat de vluchten vaststaan.
De tour door Antelope Canyon met een erkende Navajo-gids is de snelst vollopende reservering van de route, zeker de sloten rond het middaguur. Leg dit slot als allereerste vast en bouw de dagen in Page eromheen; verschuift je slot een dag, dan schuift je hele lus makkelijk mee zolang de rest nog open is.
Springdale bij Zion en het dorp aan de South Rim van de Grand Canyon (of het nabijgelegen Tusayan) zijn klein en zitten in het seizoen maanden vooruit vol. Dit zijn de twee plekken waar je met twee nachten slaapt, dus hier boek je direct na het tijdslot. Wil je bij Monument Valley slapen met zicht op de buttes, tel die nacht dan bij dit rijtje op.
De aankomstnacht en de slotnachten in Las Vegas leg je vast zodra de vluchten definitief zijn. Niet omdat de stad vol raakt, maar omdat een vast begin- en eindpunt rust geeft: wat er onderweg ook schuift, je weet waar je landt en waar je koffer de laatste avond staat.
De overnachting waarmee je de terugweg knipt, aan Route 66 of buiten de zomer via Death Valley, beslis je pas onderweg op basis van seizoen, weer en energie; motels langs die corridor hebben vrijwel altijd plek. Ook de invulling van de dagen zelf, welke wandeling, welk uitzichtpunt, waar je eet, plan je niet vooruit. Zo combineert een strak geraamte met een losse invulling, en dat is precies wat een korte reis ontspannen houdt.
Veelgestelde vragen
Ja, op voorwaarde dat je kiest. In twee weken past de complete woestijnlus vanaf Las Vegas met Zion, Bryce Canyon, Page, Monument Valley en de Grand Canyon, of juist de Californie-kant met San Francisco, Yosemite, de kust en Los Angeles. Wat er niet in past, is beide helften in een reis; daarvoor heb je drie weken nodig.
De compacte woestijnlus vanaf Las Vegas telt ongeveer 1700 tot 2000 kilometer, verdeeld over dertien dagen met een langste geknipte etappe van rond de vier en een half uur. Een tweewekenreis die ook Californie meeneemt, komt al snel boven de 3000 kilometer en dat merk je elke dag.
Het kan fysiek, maar ik raad het af. De verbindingsritten tussen Californie en het canyonland zijn lang, waardoor bijna elke stop een fotostop wordt. Kies in twee weken de woestijnlus of de Californie-kant en bewaar de andere helft; wil je beide echt in een reis, plan dan drie weken.
Voor een eerste reis: een lus vanaf Las Vegas langs Zion, Bryce Canyon, Page met Antelope Canyon en Horseshoe Bend, Monument Valley en de South Rim van de Grand Canyon, met de terugweg geknipt via Route 66 of, buiten de zomer, Death Valley. Vijf hoofdstops, dertien nachten en nergens twee keer hetzelfde stuk.
Voor de woestijnlus Las Vegas: Zion ligt op zo'n twee en een half tot drie uur en je verliest geen dagen aan aan- en afrijden. Vanaf Los Angeles komt er aan beide kanten ongeveer vier uur bij. Kies je de Californie-variant, dan zijn Los Angeles en San Francisco juist de logische punten.
Vijf tot zes verschillende adressen. Elke wissel kost je in de praktijk zeker een uur aan inpakken en inchecken, en met meer dan drie eennachtsstops wordt de reis onrustig. De lus op deze pagina gebruikt zes adressen met twee nachten op de hoofdstops.
Alleen binnen de Californie-variant, samen met San Francisco en de kust. Yosemite aan de woestijnlus vastplakken betekent twee zeer lange extra rijdagen door leeg gebied en dat gaat direct ten koste van je tijd in de canyons. In de route van drie weken passen beide wel in een lus.
De tweede regio, niet de nachten. Laat dus Californie of juist het canyonland volledig vallen in plaats van overal een nacht in te korten. Een reis met twee nachten per hoofdstop en minder stops voelt ruimer dan een reis die alles aandoet met overal een nacht.
Het tijdsverschil is ongeveer 9 uur. Westwaarts went het relatief snel: je bent de eerste dagen vroeg moe en vroeg wakker, wat op deze route goed uitkomt voor zonsopgangen en koele ochtendwandelingen. De terugreis naar het oosten is zwaarder; houd de dagen na thuiskomst rustig.
Niet alles, wel de knelpunten. De tour door Antelope Canyon met een erkende Navajo-gids boek je als allereerste, hotels in de kleine parkdorpen zo vroeg mogelijk, en je ESTA regel je via de officiele overheidssite. Parkreserveringsregels wisselen per jaar; controleer die vlak voor vertrek bij de National Park Service.
Ja. De South Rim van de Grand Canyon is het hele jaar open en de lus is in de winter opvallend rustig, met helder licht en soms besneeuwde hoodoos bij Bryce. Houd wel rekening met sneeuwkans op de hoogte van Bryce, gladde paden en korte dagen van circa 10 uur licht, plan dus per dag minder en controleer wegen en parkstatus vlak voor vertrek bij de National Park Service.
Minder dan veel mensen denken. De compacte woestijnlus telt zo'n 1700 tot 2000 kilometer over dertien dagen, gemiddeld ruim een uur per dag. In de praktijk clustert dat: op verplaatsingsdagen rijd je twee tot drie uur, en daartussen zitten hele dagen zonder rit omdat je twee nachten op de hoofdstops slaapt.
Een rondreis van twee weken door West-Amerika slaagt of mislukt op een beslissing die je thuis neemt: wat laat je weg. Kies de woestijnlus vanaf Las Vegas met Zion, Bryce, Page, Monument Valley en de Grand Canyon, of kies de Californie-kant met San Francisco, Yosemite en de kust, en rij die keuze dan met overtuiging. Vijf tot zes adressen, twee nachten op de hoofdstops, geen rit boven de vier uur zonder hem te knippen: dat is het hele geheim.
Wat je schrapt, is geen verlies maar een voorschot op je volgende reis. Hieronder vergelijk je de actuele reizen van rond de veertien dagen, gesorteerd zodat je per reis ziet hoeveel overnachtingsplaatsen en nachten per stop je krijgt. Merk je bij het plannen dat je lijstje blijft groeien en het schrappen niet lukt, dan is dat het eerlijkste signaal dat je geen kortere reis moet boeken maar een langere; kijk in dat geval bij de reizen van drie weken, waar de kust en de canyons wel samen passen.
Verder lezen
Gidsen die direct aansluiten op deze pagina.