Fly-drive8,6 reviewscore23 daagse fly drive See it all Western USA
- 23 dagen
Actueel aanbod
Fly-drive8,6 reviewscore| Reis | Aanbieder | Reisduur | Reisvorm | Landen | Totaalprijs p.p. |
|---|---|---|---|---|---|
| 23 daagse fly drive See it all Western USA | TUI | 23 dagen | Fly-drive | Verenigde Staten | €3.878 |
Er zijn grofweg drie manieren om van twee naar drie weken te groeien, en ze leveren drie verschillende reizen op. Je kunt de Californische kust toevoegen aan de canyonlus, met Highway 1, Santa Barbara en San Diego. Je kunt meer parken toevoegen, zoals Sequoia en Kings Canyon met de grootste bomen ter wereld, en Joshua Tree. Of je voegt helemaal geen stops toe en geeft elke bestaande stop een nacht extra plus twee echte rustdagen. Verderop werk ik alle drie volledig uit, met per variant een tabel van waar de extra nachten landen.
Drie weken verandert ook de logistiek. Waar een reis van twee weken bijna altijd een lus is, wordt bij 21 dagen een open jaw interessant: aankomen in San Francisco en naar huis vliegen vanaf Las Vegas of Los Angeles, zodat je de laatste dagen niet hoeft terug te rijden naar je startpunt. Hoe dat werkt, wat het kost aan flexibiliteit en wanneer de klassieke lus toch wint, lees je in de eigen sectie hieronder. De basisopbouw van de grote lus zelf staat in de gids over de <a href="/rondreis-west-amerika-route/">route door West-Amerika</a>; deze pagina bouwt daarop voort met de vraag waar je week nummer drie het meest oplevert.
Mijn mooiste dag in drie weken Amerika stond niet in het schema. Het was een dinsdag in San Diego waarop we niets deden: strand, taco's, vroeg slapen. Die dag kon alleen bestaan omdat ik de extra week in rust had gestoken in plaats van in extra stops.
Dag voor dag onderweg
Dit dagverloop combineert wat in twee weken niet samen past: Californie met kust en de complete canyonlus. Je landt in San Francisco en vliegt naar huis vanaf Las Vegas, zodat je nergens hoeft terug te rijden. Bij elke etappe staat de rijtijd die je er in de praktijk ongeveer over doet.
Je landt in San Francisco en laat de huurauto de eerste dagen bewust staan: in de stad is hij alleen maar parkeergedoe en de kabeltram, de veerboten en je eigen benen brengen je overal. Wandel de eerste dag kort en veel in daglicht om het tijdsverschil van ongeveer 9 uur eruit te lopen, en gebruik de vroege jetlagochtend van dag twee voor de Golden Gate Bridge in de mist, voordat de drukte komt. Boek voor de tweede dag eventueel Alcatraz, dat regelmatig ver vooruit vol zit. Twee nachten stad als zachte landing is precies waarom drie weken zoveel prettiger begint dan twee.
Je haalt de auto op en rijdt in ongeveer vier uur de Sierra Nevada in. Yosemite Valley is compact maar overweldigend: de granieten wanden van El Capitan en Half Dome, en in het voorjaar watervallen op volle kracht. Rijd de vallei vroeg in, want de parkeerplaatsen bij de trailheads lopen in de loop van de ochtend vol, en bewaar Tunnel View of Glacier Point voor het einde van de middag. Met twee nachten heb je een volle wandeldag in de vallei; controleer voor vertrek even de actuele toegangsregels bij de National Park Service, want reserveringssystemen wisselen per jaar.
Vanuit de bergen daal je in zo'n drie en een half uur af naar de Central Coast, en het contrast is meteen het punt: van graniet en dennen naar zeelucht en otters in de kelpvelden voor Monterey. Het beroemde aquarium is een terechte klassieker, en het naastgelegen Carmel is gemaakt voor een lome namiddag. Dit is de eerste dag die in geen enkele tweewekenlus past, en dat ga je de komende dagen vaker denken. Slaap in Monterey of Carmel, dan sta je morgen meteen aan het begin van het mooiste stuk kustweg.
Vandaag rijd je het beroemdste stuk van Highway 1, langs de kliffen van Big Sur, en de kunst is om er een hele dag voor uit te trekken terwijl de navigatie een paar uur belooft. Stop bij Bixby Bridge, bij de uitzichtpunten boven de branding en bij de olifantszeehonden van Piedras Blancas, die er het hele jaar liggen maar in de winter met de grootste aantallen, wanneer de jongen worden geboren; het uitkijkplatform aan de weg is vrij toegankelijk. Wil je ook Hearst Castle op de heuvel bij San Simeon zien, reserveer die tour dan vooraf: je meldt je bij het bezoekerscentrum aan de kustweg en een pendelbus brengt je naar boven. Controleer voor vertrek wel de actuele Highway 1-status bij Caltrans, de officiele wegbeheerder, want dit kusttraject kan na aardverschuivingen gedeeltelijk dicht zijn; de omleiding via de binnenlandse route is dan langer maar prima te rijden. Je eindigt in Santa Barbara, met zijn Spaanse missiearchitectuur en een boulevard voor de zonsondergang.
In ongeveer anderhalf tot twee uur rijd je naar Los Angeles, en de beste aanpak is er een van eilandjes: kies per dag een stuk stad en blijf daar, want de afstanden en files tussen de wijken zijn de echte bezienswaardigheid. Dag een bijvoorbeeld Santa Monica en Venice met de pier en het strand, dag twee Hollywood en het uitzicht vanaf Griffith Observatory. Met twee nachten hoef je niet te kiezen tussen strand en stad. Wie merkt dat grote steden niet zijn ding zijn, kan hier alvast een nacht afsnoepen en die verderop bij San Diego of Zion neerleggen; dat schuiven is precies de luxe van 21 dagen.
Twee uur zuidelijker ligt San Diego, en hier staat bewust de eerste volledige rustdag van de reis. De stad maakt dat makkelijk: het mildste kustklimaat van de route, de brede stranden van Coronado, het groene Balboa Park en 's avonds de Gaslamp Quarter. Doe de eerste dag rustig aan met hooguit een wijk of een strand, en houd de tweede dag echt leeg. Halverwege een reis van drie weken is een dag zonder plan geen verloren dag maar de reden dat de tweede helft net zo leuk is als de eerste.
Vanaf de kust draait de reis de woestijn in, en Joshua Tree is de perfecte overgang: hier komen de hoge Mojavewoestijn en de lagere Coloradowoestijn in een park samen, elk met eigen planten en een eigen sfeer. Rijd de parkweg langs de grillige Joshua trees en de rotsformaties waar klimmers op af komen, en blijf tot na zonsondergang, want de sterrenhemel is hier door de droge lucht opvallend helder. Overnacht in een van de dorpjes langs de parkrand. In de zomer plan je het park in de vroege ochtend en avond en rust je in de middaghitte.
Dit is de langste verbinding van de reis, ongeveer vijf en een half uur naar de South Rim, en je maakt hem licht door hem te knippen met een lange pauze aan de historische Route 66, bijvoorbeeld in Seligman. Bij de canyon zelf werkt het oude recept: uitzichtpunten in de late middag, zonsondergang aan de rand, en de volgende ochtend vroeg een stuk Rim Trail of een korte afdaling via de Bright Angel Trail, waarbij je voor de klim terug het dubbele rekent. Met twee nachten zie je de kloof in avond- en ochtendlicht, en precies dat verschil maakt hem onwerkelijk.
In zo'n drie uur rijd je oostwaarts naar Monument Valley, en onderweg wordt het land steeds leger en roder. De vrijstaande buttes op de grens van Arizona en Utah verken je via de onverharde Valley Drive of met een Navajo-gids die je op de afgesloten delen brengt; plan die tour in de namiddag zodat hij eindigt in het rode avondlicht. Slaap met zicht op de vlakte als dat lukt. In een reis van drie weken is dit het punt waarop de kustdagen ineens heel lang geleden lijken, en dat contrast is precies waarvoor je de lange versie rijdt.
Een korte rit van twee uur brengt je naar Page, met drie iconen vlak bij elkaar: Antelope Canyon, dat je uitsluitend met een erkende Navajo-gids in een vooraf gereserveerd tijdslot bezoekt, de haarspeldbocht van Horseshoe Bend op een korte wandeling vanaf de parkeerplaats, en het blauwe Lake Powell. Met twee nachten hoef je niet alles in een dag te stapelen: canyon en Horseshoe Bend op de eerste dag, het meer en een lome ochtend op de tweede. Boek het tijdslot voor de canyon ruim voor vertrek, want dit is de snelst vollopende reservering van de hele route.
Via de hoogvlakte en Scenic Byway 12 klim je in ongeveer twee en een half uur naar Bryce Canyon, dat rond de 2400 meter ligt en na de warme dagen beneden verrassend fris aanvoelt. Loop in de namiddag langs de rand van het amfitheater en daal bij zonsopgang af tussen de hoodoos via de Navajo Loop en Queen's Garden, wanneer de oranje pilaren van binnenuit lijken op te lichten. Een nacht is hier voldoende, juist omdat de rest van de reis zo ruim zit: Bryce is een park van gouden randjes, en die vallen precies op de uren dat jij er bent.
De laatste parketappe is kort: in zo'n anderhalf tot twee uur, via de bochtige oostkant en de tunnel het park in, sta je in Zion. Na al het uitkijken over randen en vlaktes is dit het park waar je er middenin staat: steile rode wanden met jou onderin de groene kloof, bereikbaar met de gratis pendelbus vanuit Springdale. Gebruik de volle dag voor de Narrows door de rivier, of een van de klimroutes in de koele ochtend. Twee nachten aan het einde van de reis betekent dat je hier niet meer hoeft te sprinten, en dat voel je aan alles.
In twee en een half tot drie uur rijd je naar Las Vegas, waar je de huurauto inlevert en de open jaw zijn werk doet: geen terugrit naar San Francisco, maar een laatste avond neonlicht en een vlucht naar huis. Houd de slotdag licht, met hooguit Red Rock Canyon of een middag aan het zwembad, en fotografeer bij het inleveren van de auto de kilometerstand en de brandstofmeter. Op de terugvlucht land je door het tijdsverschil pas de volgende dag in Nederland, met eenentwintig dagen in je zak waarin je de oceaan, vier woestijnen en de grootste kloof van het continent hebt gezien.
Goed om te weten
Zes lessen die specifiek bij een lange reis het verschil maken.
Plan de reis als drie hoofdstukken, bijvoorbeeld stad en kust, woestijnparken, en canyons. Elk blok krijgt een eigen tempo en een eigen rustmoment; zo bewaak je de balans veel makkelijker dan met een lijst van twintig losse dagen.
De verleiding van week drie is er zeven nieuwe plekken in te schuiven. Doe het omgekeerde: geef je favoriete stops een derde nacht en houd twee dagen helemaal leeg. Acht tot tien adressen in 21 dagen is de gezonde bandbreedte.
Het kusttraject door Big Sur kan na aardverschuivingen gedeeltelijk afgesloten zijn. Controleer de actuele wegstatus bij de officiele wegbeheerder voordat je de kustdag plant, dan weet je of je het hele stuk kunt rijden of een binnenlandse omleiding neemt.
Na tien dagen is de koffer het probleem, niet de route. Kies rond de helft van de reis bewust een accommodatie met wasmachine of een wasserette om de hoek, dan reis je de tweede helft licht en hoef je niet voor drie weken kleding mee te slepen.
Zet nooit drie topdagen achter elkaar. Na een lange kustdag of een canyonwandeling plant de sterke reiziger iets kleins: een stadje, een meer, een middag zwembad. Op dag achttien merk je het verschil tussen wie dit deed en wie niet.
Reizen van 21 dagen verschillen onderling enorm: sommige pakken de extra week in extra stops, andere in extra nachten. Ik zet in de vergelijking het aantal overnachtingsadressen en nachten per stop naast elkaar, zodat je het reistempo ziet voordat je boekt.
Alle reizen hieronder komen rechtstreeks uit de actuele aanbiedersdata. Vergelijk ze en bekijk de actuele prijs bij de aanbieder.
Mijn route
San Francisco - Yosemite - Monterey en Carmel - Highway 1 en Big Sur - Santa Barbara - Los Angeles - San Diego - Joshua Tree - Grand Canyon South Rim - Monument Valley - Page - Bryce Canyon - Zion - Las Vegas.
Twintig overnachtingen, negen hoofdstops en ongeveer 3300 tot 3600 kilometer, gereden als open jaw: aankomen in San Francisco, naar huis vanaf Las Vegas. Zo rijg je de oceaan en het canyonland aan elkaar zonder een meter terug te rijden. Vrijwel elke etappe blijft onder de drie uur; alleen de rit van Joshua Tree naar de Grand Canyon is langer en die knip je onderweg aan Route 66.
| Etappe | Rijtijd circa | Nachten | Waarom deze stop |
|---|---|---|---|
| Aankomst San Francisco | - | 2 | Zachte landing, stad zonder auto |
| San Francisco naar Yosemite | 4 uur | 2 | Granieten wanden en watervallen |
| Yosemite naar Monterey | 3,5 uur | 1 | Aquarium, otters en Carmel |
| Highway 1 naar Santa Barbara | hele dag | 1 | Big Sur, kliffen en kustlicht |
| Santa Barbara naar Los Angeles | 2 uur | 2 | Strand en stad in eilandjes |
| Los Angeles naar San Diego | 2 uur | 2 | Mild klimaat plus de eerste rustdag |
| San Diego naar Joshua Tree | 2,5 uur | 1 | Twee woestijnen en sterrenhemel |
| Joshua Tree naar Grand Canyon | 5,5 uur, geknipt | 2 | South Rim in avond- en ochtendlicht |
| Grand Canyon naar Monument Valley | 3 uur | 1 | Buttes bij zonsondergang |
| Monument Valley naar Page | 2 uur | 2 | Antelope Canyon, Horseshoe Bend, Lake Powell |
| Page naar Bryce Canyon | 2,5 uur | 1 | Hoodoos bij zonsopgang |
| Bryce naar Zion | 2 uur | 2 | De kloof van binnenuit, zonder haast |
| Zion naar Las Vegas | 2,5 tot 3 uur | 1 | Auto inleveren, slotavond, vertrek |
De kernkeuze
Zeven extra dagen kun je op drie manieren uitgeven, en het loont om die keuze bewust te maken in plaats van een beetje van alles te doen. Hieronder de drie uitgewerkte upgrades ten opzichte van de compacte canyonlus, elk met een mini-tabel van waar de extra nachten landen. Twijfel je nog of twee weken misschien toch volstaat, lees dan eerst hoe de rondreis West-Amerika van 2 weken in elkaar zit; deze drie varianten bouwen daar letterlijk op voort.
De klassieker en de route van deze pagina: je plakt San Francisco, Yosemite, Highway 1, Los Angeles en San Diego voor de canyonlus. Grootste winst: het contrast tussen oceaan en woestijn in een reis. Grootste kostenpost: meer kilometers, dus deze variant vraagt de meeste discipline in het rustig houden van de rest.
Je blijft in het parkenland en voegt Sequoia en Kings Canyon toe, waar de General Sherman Tree staat, gemeten naar volume de grootste boom ter wereld, plus Joshua Tree en eventueel Death Valley buiten de zomer. Voor wie steden weinig zeggen en bossen, bomen en stilte veel. Minder kilometers dan de kustvariant.
Geen enkele nieuwe bestemming: je rijdt de compacte lus en geeft elke hoofdstop een extra nacht plus twee volledig lege dagen. Klinkt saai, is het niet: dit is de variant met de meeste wandelingen, de meeste zonsopgangen en de minste koffers. Onderschat hem niet.
| Waar landen de 7 extra nachten? | Upgrade 1: kust | Upgrade 2: parken | Upgrade 3: vertragen |
|---|---|---|---|
| San Francisco | 2 | - | - |
| Kust (Monterey, Big Sur, Santa Barbara) | 2 | - | - |
| Los Angeles en San Diego | 3 | - | - |
| Sequoia en Kings Canyon | - | 2 | - |
| Joshua Tree | - | 2 | - |
| Death Valley (buiten de zomer) | - | 2 | - |
| Yosemite als uitbreiding | in de route | 1 | - |
| Extra nacht per hoofdstop (Zion, Page, Grand Canyon) | - | - | 5 |
| Volledig lege rustdagen | - | - | 2 |
Eerlijk vergeleken
Kies je voor meer parken in plaats van de kust, of wil je binnen de kustroute een extra natuurstop inpassen, dan zijn dit de vier uitbreidingen die het vaakst voorbijkomen. Ik zet ze eerlijk naast elkaar, met per optie een geverifieerd kernfeit, de extra rijtijd, het beste seizoen en voor wie hij bedoeld is. De belangrijkste les staat er meteen boven: kies er maximaal een per reis, anders verplant je de extra week alsnog vol.
| Uitbreiding | Kernfeit | Extra rijtijd circa | Beste seizoen | Voor wie |
|---|---|---|---|---|
| Sequoia en Kings Canyon | Hier staat de General Sherman Tree, gemeten naar volume de grootste boom ter wereld | 3 uur omrijden ten opzichte van de lijn Yosemite-kust, over een bochtige bergweg met veel haarspelden | Late lente tot en met de herfst; de bergweg kan 's winters sneeuw en kettingplicht hebben | Wie voor bos, stilte en reuzenbomen komt en steden makkelijk laat schieten |
| Joshua Tree | Twee woestijntypes, de hoge Mojave en de lagere Colorado, raken elkaar binnen een en hetzelfde park | Vrijwel geen: het park ligt praktisch op de route tussen San Diego en het canyonland | Oktober tot en met april; in de zomer alleen de vroege ochtend en de avond | Woestijnliefhebbers en sterrenkijkers, ook als korte overgangsstop |
| Capitol Reef | Het stille Utah-park langs deze route, veel rustiger dan Zion en Bryce, met historische boomgaarden in het pioniersdorpje Fruita waar je in het oogstseizoen zelf fruit plukt | 2 tot 2,5 uur voorbij Bryce over Scenic Byway 12, een van de mooiste wegen van Utah; zelfde weg terug of als lus | Voorjaar tot en met herfst; de oogst valt grofweg in de zomer en nazomer | Wie na de drukke parken behoefte heeft aan leegte en een dag zonder rij |
| Valley of Fire | Een staatspark van Nevada, geen nationaal park: de nationale-parkenjaarpas geldt hier dus niet en je betaalt apart entree bij de poort | 1 uur vanaf Las Vegas, ideaal als slotakkoord voor de terugvlucht | Oktober tot en met april; in de zomer extreem heet | Wie op de laatste dag nog een keer vuurrode rotsen wil zonder grote omweg |
Nog een praktische opmerking bij dat rijtje: Sequoia en Kings Canyon en Capitol Reef vragen elk om minstens een extra overnachting, Joshua Tree en Valley of Fire passen als dagbezoek in de bestaande route. Twijfel je, kies dan op karakter: bomen en bergen bij Sequoia, woestijn en rotsklimmers bij Joshua Tree, boomgaarden en leegte bij Capitol Reef, en Valley of Fire als korte rode toegift bij Las Vegas.
Logistiek
Een open jaw betekent dat je op de ene stad aankomt en vanaf een andere naar huis vliegt, bijvoorbeeld heen naar San Francisco en terug vanaf Las Vegas of Los Angeles. Bij een reis van twee weken wint meestal de simpele lus, maar bij 21 dagen kantelt de rekensom: de terugrit naar je startpunt kost al snel een tot twee volle reisdagen, en juist aan het einde van een lange reis zijn dat de zwaarste dagen om te rijden. Met een open jaw geef je die dagen uit aan een extra nacht in een park in plaats van aan asfalt.
Er zijn twee aandachtspunten. Ten eerste de huurauto: ophalen in de ene stad en inleveren in de andere kan bij de meeste verhuurders prima, maar er staat vaak een toeslag op het inleveren op een andere locatie; vergelijk de reis dus op de totale reissom en niet op de kale huurprijs. Ten tweede de vluchten: een open jaw boek je als een reis met een meervoudige bestemming, niet als twee losse enkeltjes, anders betaal je je blauw. Bij pakketreizen is dit vaak al netjes geregeld en zie je in de reisbeschrijving direct of de route als lus of als open jaw is opgezet; hoe zo'n pakket met huurauto in elkaar zit, lees je in de gids over een fly-drive door West-Amerika.
Wanneer kies je toch de lus? Als het prijsverschil groot is, als je per se wilt beginnen en eindigen in dezelfde stad vanwege de vluchten, of als je de reis andersom rijdt en de kust juist als finale bewaart. De route van deze pagina werkt in beide richtingen; alleen het licht verandert, want dan rijd je Highway 1 van zuid naar noord met de oceaan aan je linkerhand in plaats van rechts.
Leg de actuele reizen naast elkaar en controleer welke route, reisduur en prijs echt bij je passen.
De valkuil
Het klinkt tegenstrijdig, maar de reizigers die op een lange reis vastlopen, zijn zelden te lui geweest en bijna altijd te ambitieus. Drie weken voelt bij het plannen als een oceaan van tijd, dus er schuift nog een stad in, nog een park, nog een omweg. Het resultaat is een reis van 21 dagen met het tempo van een reis van veertien. Deze vier signalen zie ik het vaakst terug, met de bijbehorende oplossing.
Meer dan twaalf overnachtingsadressen in 21 dagen betekent gemiddeld minder dan twee nachten per plek, en dus elke ochtend koffers. Oplossing: schrap adressen, niet bestemmingen; veel stops kun je prima als tussenstop op een rijdag doen in plaats van als overnachting.
Als elke dag een programma heeft, heeft de reis geen ademruimte voor mooi weer, een lekke band of gewoon zin om te blijven. Oplossing: plan minimaal twee dagen met letterlijk niets, halverwege en rond dag zeventien, en verdedig ze tijdens het plannen alsof ze een bestemming zijn.
Een klassiek patroon: het begin is ruim gepland en alles wat nog moest, is achterin gepropt. Precies daar is je energie het laagst. Oplossing: draai het om en maak de derde week de rustigste, met de kortste ritten en de meeste herhaalbezoeken.
Wie onderweg elke avond moet uitzoeken waar morgen geslapen wordt, is in het hoogseizoen te laat: de kleine parkdorpen zitten dan vol. Oplossing: leg het skelet van adressen voor vertrek vast en houd de flexibiliteit binnen de dagen, niet tussen de plaatsen.
Wil je die discipline liever uitbesteden, dan is een reis met een vast, doordacht schema het overwegen waard; voor wie liever samen reist bestaat er zelfs een begeleide groepsreis West-Amerika waarbij het tempo voor je bewaakt wordt. En reis je juist met je huis op wielen, dan lees je in de gids over een camperreis West-Amerika hoe de lange route er met een camper uitziet, inclusief het tragere ritme dat daarbij hoort.
Seizoen en regelwerk
Omdat deze route van zeeniveau naar hooggelegen parken klimt, is de kalender een balanceeroefening. In het voorjaar, april tot juni, heb je volle watervallen in Yosemite en een aangename woestijn, maar kunnen de hoogste bergwegen nog dicht zijn. In september en oktober is alles open, is het licht zacht en wordt het rustiger; voor deze specifieke route is dat mijn favoriet. De zomer werkt ook, zeker met schoolgaande kinderen, zolang je de woestijnetappes vroeg rijdt en de kust als natuurlijke afkoeling gebruikt. In de winter is de kust op zijn rustigst maar kunnen Bryce en de toegang tot de hoge delen van Yosemite sneeuw hebben; controleer wegen en toegangsregels dan extra goed bij de officiele bronnen.
Het regelwerk voor drie weken is nauwelijks meer dan voor twee: een geldige ESTA via de officiele overheidssite, het tijdslot voor Antelope Canyon bij een erkende Navajo-gids ruim vooraf, vroege hotelboekingen in de kleine parkdorpen, en bij meerdere parken is de jaarpas van de National Park Service vrijwel altijd voordeliger dan losse entrees. Nieuw bij de lange route is vooral het controleren van de wegstatus van Highway 1 vlak voor vertrek en, als je met kinderen reist, het reserveren van accommodaties met zwembad voor de warme middagen; meer daarover in de gids over een rondreis West-Amerika met kinderen.
Het dagelijkse leven onderweg
Bij twee weken red je het met een volle koffer en wat discipline; bij drie weken wordt de reis een klein huishouden op wielen. Dat is geen last maar een ritme, en wie het vooraf even doordenkt, reist de tweede helft aantoonbaar lichter. Dit zijn de vier praktische pijlers van week drie, zonder dat er ook maar iets van je route voor hoeft te wijken.
Pak voor een dag of tien en plan onderweg een tot twee wasmomenten in plaats van eenentwintig outfits mee te slepen. Laundromats vind je in vrijwel elk Amerikaans stadje, ook in de kleine parkdorpen, en veel motels en appartementen hebben een gastenwasserette met muntautomaten. De logische momenten liggen waar je toch twee nachten bent: rond dag negen of tien in San Diego en nog een keer rond dag vijftien in Page. Een was draait in ruim een uur; combineer hem met een ijsje, je reisdagboek of het vooruitplannen van de volgende etappe.
Sla bij een supermarkt een simpele koeltas of piepschuimen koelbox in en vul hem elke paar dagen bij: brood, beleg, fruit en veel water. Vrijwel elke plaats op de route heeft een ruime supermarkt, en ijs voor de koelbox koop je bij ieder tankstation. Zo lunch je op de mooiste plekken van de reis, aan een uitzichtpunt in plaats van in een wegrestaurant, en ben je in de parken onafhankelijk van de schaarse horeca op de middagpiek.
Met etappes van twee tot drie uur kom je vanzelf in een ritme van om de dag tanken, en dat is precies goed. Houd in de leegste stukken, rond Big Sur en op de hoogvlaktes van het Navajo-gebied tussen de Grand Canyon, Monument Valley en Page, de vuistregel aan dat je bijtankt zodra de meter halfvol staat: de pompen liggen daar ver uit elkaar en een omweg voor benzine is zonde van een mooie dag. Tank de avond voor een lange etappe vast vol, dan begint de rijdag zonder eerste stop.
Gebruik deze huishouddingen als anker in plaats van als klus: een wasochtend is een natuurlijk rustmoment, een supermarktrondje in een Amerikaans stadje is een uitje op zich en de tankstop is het moment om ruiten te wassen en de koelbox bij te vullen. Reizigers die dit ritme omarmen, merken rond dag achttien het verschil met wie elke dag alleen maar doorreist: de reis blijft licht tot en met de laatste etappe.
Veelgestelde vragen
Ja, en het is voor de meeste reizigers de ideale duur: genoeg om de Californische kust en de complete canyonlus in een reis te combineren, met twee nachten op de hoofdstops en ruimte voor twee echte rustdagen. Meer tijd is zelden nodig; slimmer plannen levert meer op dan langer reizen.
De combinatie. In twee weken kies je tussen de canyons en Californie; in drie weken rijd je beide in een route: San Francisco, Yosemite, Highway 1 met Big Sur, Los Angeles en San Diego, en daarna Joshua Tree, de Grand Canyon, Monument Valley, Page, Bryce en Zion.
De route op deze pagina komt uit op ongeveer 3300 tot 3600 kilometer, verdeeld over twintig dagen. Vrijwel elke etappe blijft onder de drie uur; alleen de verbinding van Joshua Tree naar de Grand Canyon is met circa vijf en een half uur langer, en die knip je met een pauze aan Route 66.
Meestal wel. Aankomen in San Francisco en terugvliegen vanaf Las Vegas of Los Angeles bespaart je aan het einde een tot twee volle terugrijdagen. Let op de toeslag voor het inleveren van de huurauto op een andere locatie en boek de vluchten als een reis met meervoudige bestemming, niet als losse enkeltjes.
Acht tot tien. De route op deze pagina gebruikt er negen plus de slotnacht, met twee nachten op de hoofdstops en een ingebouwde rustdag in San Diego. Boven de twaalf adressen wordt een lange reis onrustig en verdwijnt precies het voordeel van de extra week.
Voor het mooiste deel, van Monterey door Big Sur naar het zuiden, reken je een volle dag terwijl de navigatie een paar uur belooft; de winst zit in de stops. Met een overnachting in Monterey of Carmel ervoor en Santa Barbara erna heb je het kusttraject ruim ingepakt. Controleer vooraf de actuele wegstatus, want Big Sur kan na aardverschuivingen deels dicht zijn.
Voor liefhebbers van bos en stilte absoluut: in Sequoia staat de General Sherman Tree, gemeten naar volume de grootste boom ter wereld, en de parken zijn rustiger dan Yosemite. Ze passen het best in de parkenvariant van drie weken, in plaats van de kuststeden, niet erbij.
Op plekken die zelf het programma zijn: San Diego halverwege met strand en mild klimaat, en tegen het einde Page of Zion, waar een lome ochtend aan het water of in de kloof geen verloren tijd is. Een rustdag in een doorreisstadje voelt als verlies; dezelfde dag op een mooie plek voelt als vakantie.
Ja. Start je in Las Vegas en eindig je in San Francisco, dan bewaar je de kust als finale en rijd je Highway 1 van zuid naar noord. De etappes en nachten blijven gelijk; alleen het licht en de volgorde van de hoogtepunten veranderen. Kies de richting die het best bij je vluchten past.
Ja, vaak zelfs beter dan twee weken, omdat het tempo lager ligt en er ruimte is voor zwembadmiddagen en rustdagen. Houd de ritten kort, gebruik de kust als afkoeling en kies de zomer alleen met een vroeg dagritme in de woestijn. Praktische gezinstips staan op de pagina over West-Amerika met kinderen.
Nee, en dat verrast veel reizigers. De jaarpas van de National Park Service dekt de nationale parken zoals Yosemite, Joshua Tree, de Grand Canyon, Bryce, Zion en Capitol Reef, maar niet alles wat je onderweg bezoekt: Antelope Canyon en Monument Valley liggen op grond van de Navajo Nation met eigen tour- en entreetarieven, en Valley of Fire is een staatspark van Nevada waar je apart entree betaalt bij de poort.
Met een simpel ritme: om de dag tanken, en in de leegste stukken rond Big Sur en op de hoogvlaktes van het Navajo-gebied bijtanken zodra de meter halfvol staat, want daar liggen de pompen ver uit elkaar. Supermarkten vind je in vrijwel elke plaats van formaat; vul daar een koelbox voor de lunches en koop ijs bij het tankstation. Zo ben je in de parken onafhankelijk van de schaarse horeca.
Drie weken West-Amerika is niet de reis waarin je meer afvinkt, maar de reis waarin alles eindelijk past: de oceaan en de canyons, de steden en de stilte, en vooral de nachten en rustdagen die van een route een vakantie maken. Kies bewust waar je de extra week uitgeeft, aan de kust, aan extra parken of aan vertragen, en bewaak die keuze tijdens het plannen, want de valkuil van 21 dagen is dat je ze ongemerkt weer volplant tot het tempo van veertien.
De route op deze pagina, van San Francisco via Yosemite en Highway 1 naar de canyonlus en Las Vegas, is daarvoor mijn eigen blauwdruk: negen hoofdstops, bijna nergens meer dan drie uur rijden en twee dagen zonder plan. Hieronder vergelijk je de actuele reizen van rond de drie weken, met per reis het aantal overnachtingsadressen zodat je het tempo ziet voordat je boekt. Heb je toch maar twee weken, kies dan met dezelfde overtuiging voor een van de twee compacte varianten en bewaar de rest voor je volgende keer.
Verder lezen
Gidsen die direct aansluiten op deze pagina.